We zijn blij met deze kerk. Anders hielden we geen open dag.
We willen ook graag dat iedereen er blij mee is. Maar dat lukt niet altijd. Er kunnen ook altijd
mensen zijn die er niet zo blij mee zijn.
Mag ik daar eens even met u over nadenken? Hoe kom je zover dat iedereen blij is met de
kerk. En dan gaat het er natuurlijk niet om dat iedereen tevreden is met het kerkgebouw en
de kansel en de kleurstelling. Nee, het gaat er natuurlijk om dat dit gebouw een
doorverwijzing mag zijn naar de Heere, onze God. Dat het niet blijft bij één open dag, maar
dat de kerk altijd open is, omdat ze de open weg naar Christus laat zien.
Johannes 10: 1-9
1 Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Wie de schaapskooi niet door de deur binnengaat, maar van
elders naar binnen klimt, die is een dief en een rover.
2. Maar wie door de deur naar binnen gaat, die is herder van de schapen.
3. Voor hem doet de deurwachter open en de schapen horen zijn stem, en hij roept zijn eigen
schapen bij hun naam en leidt ze naar buiten.
4. En wanneer hij zijn eigen schapen naar buiten gedreven heeft, gaat hij voor hen uit, en de
schapen volgen hem, omdat zij zijn stem kennen.
5. Maar een vreemde zullen zij beslist niet volgen, maar zij zullen van hem wegvluchten,
omdat zij de stem van vreemden niet kennen.
6. Deze gelijkenis sprak Jezus tot hen, maar zij begrepen niet wat datgene wat Hij tot hen
sprak, betekende.
7. Jezus dan zei opnieuw tegen hen: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Ik ben de Deur voor de
schapen.
8. Allen die vóór Mij gekomen zijn, zijn dieven en rovers, maar de schapen hebben niet naar
hen geluisterd.
9. Ik ben de Deur; als iemand door Mij naar binnen gaat, zal hij behouden worden; en hij zal
ingaan en uitgaan en weide vinden.
Jezus Christus is de Deur. Met andere woorden: Het kan zijn dat mensen zich stoten aan de
boodschap van Christus en dat ze daarom geen opening zien om naar de kerk te komen.
Maar dat mag dan ook de enige reden zijn. En daarom: we kunnen het lang en breed over dit
kerkgebouw hebben, de één kan vooral blij zijn met het orgel, de ander met de kerktoren, de
ander met de gordijnen, laat het over Christus gaan.
En dat kan ook. Mag ik dat eens aan de hand van drie onderdelen van dit gebouw proberen
te laten zien? Deze drie onderdelen: het gebouw zelf, de kansel en de inkleding (zeg maar
de kleurstelling, de gordijnen, etc).
Eerst het gebouw zelf. Een paar jaar geleden viel op de kerkenraad de beslissing dat we in
dit gebouw verder wilden gaan, dat we de gemeente zouden vragen of er bereidheid is om
hierin te investeren, en dus niet te zoeken naar een huurlocatie elders. Ooit (2019) hebben
we onderdak gevonden in dit gebouw in Kornhorn, nadat we als gemeente enkele jaren in
Boerakker de kerkdiensten hadden.
Dat geeft blijdschap en dankbaarheid. Een eigen gebouw. Met ruimte voor catechisaties,
Bijbelstudies, vergaderingen. Het is ook een echte kerk. Een oude kerk die echt wel iets
heeft. En nu is daarin geïnvesteerd. Het is geïsoleerd, de vloer is nieuw, en de uitstraling
verbeterd.
En het is mooi dat de torenspits naar de hemel wijst. Dat is belangrijke symboliek. Als wij op
zondag dit gebouw betreden, ziet de buitenwacht dat we een gebouw binnengaan dat ergens
naartoe wijst.
Worden de mensen daar blij van? Onze buren in Kornhorn? Denken we daar wel eens aan?
Misschien zien ze dat wij blij zijn. Blij met onze kerk. Ze merken iets van de trouwe opkomst.
Ze merken het aan de auto’s die geparkeerd staan. Dat is zo’n puntje dat wel eens frustratie
kan geven. Niet dat onze auto’s hier niet mogen staan, maar onze buren in Kornhorn moeten
niet het gevoel krijgen dat we alleen aan onszelf denken, of dat we ons eigen ding aan het doen zijn. De aandacht moet niet naar het kerkgebouw, maar wat het kerkbouw zelf doet:
naar boven wijzen. Het kerkgebouw zou ons daarbij dus kunnen helpen.
Als je dan eenmaal binnen bent, dan zie je de kansel. Die zie je meteen. Die staat om het zo
maar eens te zeggen pontificaal voorin. Ik zeg het expres zo. Pontificaal is een mooi woord.
Het klinkt wat rooms katholiek. Het heeft met priesters te maken. Misschien weet u het wel…
in gereformeerde kerken heeft de kansel de plek weer ingenomen van het altaar. Dat is
omdat het Woord centraal staat. Het Woord van Jezus Christus.
Nu kan deze kansel niemand ontgaan. We zijn er gemiddeld genomen blij mee, het is zelfs
nog een warme herinnering aan Boerakker. Maar we vinden de kansel misschien ook
allemaal wel een stukje te hoog. De hele kerkenraad lijdt ondertussen aan nekkrampen.
Zij kijken nogal op tegen de dominee. Dat probeer ik ze wel af te leren. Maar in werkelijkheid
is het wel zo dat we hoog opgeven van het Woord dat verkondigd mag worden. Iemand
attendeerde mij er op dat het in het Engels ‘proclamation’ heet. Dat brengt misschien nog wel
sterker tot uitdrukking dat de hele wereld het mag horen.
We schamen ons er niet voor. En daarom vind ik het eigenlijk toch wel mooi dat we z’n
onbeschaamd grote kansel hebben. In tijden waarin kansels vaker uit de kerk worden
gesloopt voor een liturgisch centrum dan dat ze erin geplaatst worden, gaan wij gewoon
onbeschaamd voor het gepredikte Woord. Want als we in de kerk komen, willen we voor het
eerst of voor de zoveelste keer horen wie Christus voor ons is. We worden blij als we Zijn
stem herkennen. En we willen Hem volgen.
En dan tenslotte het interieur nog. Hoe kun je nou een geestelijke toespitsing maken op de
kleurstelling en de gordijnen? Nou, dat kan weldegelijk. Het is de kunst om erachter te kijken.
We hebben een kleurrijke gemeente met verschillende smaken. De één zou persoonlijk
kiezen voor vrolijk, de ander voor sober, weer een ander voor netjes, of juist voor uitbundig of
stijlvol. Maar dat kan natuurlijk allemaal tegelijkertijd in het interieur. Er komt uiteindelijk een bepaalde stijl uit waar iedereen hopelijk maar blij mee is.
Dat zegt iets over gaven. Gaven van de Heilige Geest aan de gemeente. En dan zou je
misschien verwachten dat er iets gezegd gaat worden over bouwkundige gaven, gaven om
kleuren uit te zoeken, en zo. Nou, dat doe ik ook. Daar zien we nu namelijk heel concreet het
resultaat van. Dat heeft vorig jaar zoveel energie en zweetdruppeltjes gekost.
Maar ook daar moet je nog achter kijken. Hoe kan het dat totaal verschillende karakters met
totaal verschillende smaken en stijlen, ook als het gaat om manier van werken, toch tot een
resultaat kunnen komen waar we samen blij en dankbaar van kunnen worden?
Dan mag je denken aan de gaven uit Efeze 4 vers 2: in alle nederigheid en zachtmoedigheid,
met geduld, door elkaar in liefde te verdragen. Het zijn misschien wel meer vruchten van de
Geest dan gaven. Maar dit kan alleen als God het geeft.
Dan kan er zelfs onderweg een meningsverschil zijn, en zelfs nog wel een keer een
woordenwisseling, maar dan overwint de liefde. Dan zien we verwonderd dat de Heere zijn
kerk wil bouwen. Niet het kerkgebouw, maar de kudde van de goede herder.
En zo worden de erediensten weer gehouden in ons eigen kerkgebouw.
Vereniging kerkverbanden DGK en GKN
In opdracht van de GS Kampen 2023 (GKN) en de GS Dalfsen 2024 (DGK) hebben de buitengewone synoden GS Groningen 2024 (DGK) en GS Kornhorn 2024 (GKN) op 5 oktober 2024 gesproken over het tot stand brengen van de vereniging van beide kerkverbanden.
In een gezamenlijke vergadering hebben De Gereformeerde Kerken in Nederland (hersteld)(DGK) en Gereformeerde Kerken Nederland (GKN) unaniem besloten zich per 5 oktober 2024 te verenigen tot één gezamenlijk nieuw kerkverband onder de naam ‘Gereformeerde Kerken’.
Uit dankbaarheid voor dit genomen besluit werd door alle afgevaardigden met alle aanwezige gasten de Heere gedankt door samen staande gezang 35 te zingen: “Dank, dank nu allen God met hart en mond en handen”.
Verder is besloten de kerken die behoren tot de kerkverbanden De Gereformeerde Kerken in Nederland (hersteld) en Gereformeerde Kerken Nederland in te delen in drie classes. De classis Noord, de classis Oost en de classis Zuid-West.
Over de inrichting en de uitvoering van de diverse taken van het kerkverband Gereformeerde Kerken wordt op D.V. 19 oktober 2024 verder gesproken en besloten.
De synoden zien, onder het belijden van schuld, terug op verdrietige perioden van uiteengaan en pijnlijke verwijdering soms. Tegelijk zien de synoden terug op verblijdende momenten van herkenning, naar elkaar toegroeien en het oprechte verlangen om samen de Heere te dienen, samen Hem te bidden om en mee te werken aan het bewaren en vermeerderen van Zijn kerk. Alle dank, lof en eer gaat uit naar de Heere voor Zijn werken en de wonderen die Hij steeds weer door Zijn Geest laat zien en ervaren.
Harderwijk, 5 oktober 2024
Namens moderamina GS Groningen 2024 en GS Kornhorn 2024
Gereformeerde Kerken